ریال نیوز : جهانی شدن یا Globalization چندین مشکل اساسی توسعه را برای کشورهایی مثل ایران فراهم کرده است. یکی این که اولا ایران نیروی جوان و سالم و ماهر و کارآمد و درس خوانده اش را به اصطلاح در جهت فرار مغزها نمیتواند در داخل جذب کند و کشورهای صنعتی آنان را جذب میکنند و بدون اینکه هزینه ای کرده باشند یک نیروی آماده به خدمت به کار میگیرند.
ایران در حقیقت دو چیز صادر میکند: یکی نفت و گاز و صادرات معدنی و دومی نیروی انسانی و نیروی انسانی کارکن و با انگیزه. یک کشور می تواند بدون داشتن نفت و گاز ترقی کند، اما بدون داشتن جمعیت نمی تواند توسعه پیدا کند.
حالا در کشورهای دیگر مثل بنگلادش، مالزی و اندونزی، جهانی شدن به این معناست که شرکت های خارجی با استفاده از نیروی انسانی ارزان، تولیدات خودشان را به کارخانه های محلی این کشور ها سفارش میدهند، یعنی با وجود استثمار، یک حقوق منظم و شاید از سطح محلی بالاتر هم به کارگران خودشان میدهند. دستمزد آنها در اقتصاد کشور خودشان خرج می شود، اما در ایران کسانی که می روند، در آمدشان به ایران برنمیگردد و حتی اگر ارثی هم از پدر و مادرشان به آنها برسد، آن را هم تبدیل به ارز خارجی می کنند و می برند خارج.
از جهانی شدن،چین و هند یشتر منتفع شده اند. چین خودش با استفاده از نیروی کار ارزان تولیداتش را صادر میکند و تمام سودش را خودش میبرد. در این میان حاصل زحمات ایران مثلا در تربیت بچه ها بوسیله خانواده و بعد دانشگاه این میشود که این جوانان را کشورهای ثروتمند می قاپند و از آنها بعنوان نیزون انسانی ساخته و پرداخته و آماده و گرسنه استفاده میکنند. ایرانیان مهاجر هم چون در داخل ایران فرصت استفاده از وجودشان نیست به استخدام با هر شرایطی در خارج آماده خدمت اند. به طوری که جانشان را به خطر می اندازند و با قایق های نامناسب به وسیله قاچاقچی ها خودشان را به اروپا می رسانند و گاهی جانشان را از دست می دهند.
پروفسور سیدحسن امین
